Gdy zakwita wczesną wiosną, wygląda jak różowy grzyb. Lepiężnik różowy to piękna, odporna bylina do półcienistych zakątków.
Inne nazwy: Petasites hybridus
Dawne nazwy lepiężnika to lepieżnik, łepiężnik, car ziele i carziele – wymienia je Józef Rostafiński w „Słowniku polskich imion rodzajów oraz wyższych skupień roślin poprzedzony historyczną rozprawą o źródłach” z 1900 roku.
Lepiężnik różowy należy do rodziny astrowatych. Spokrewniony jest z takimi roślinami jak
Pochodzenie: Europa i Azja
Lepiężniki różowe rosną dziko także w Polsce. Spotkać je można najczęściej przy drogach leśnych, strumieniach, na skrajach polan i wilgotnych łąkach.
Cechy: bylina
To mało wymagająca roślina ozdobna. Na zimę jej część nadziemna zamiera (organem przetrwalnikowym jest kłącze). Zakwita w marcu (III) przed pojawieniem się liści.
Wysokość: 60-80 cm
Rozrasta się w kępy. Nie jest ekspansywny, ale czasem się rozsiewa.
Kwitnienie: marzec – maj (III-V)
Kwitnienie lepiężnika różowego jest zjawiskowe. Kwiatostan – przypominający z daleka egzotyczny grzyb – wyrasta z ziemi, zanim roślina wypuści liście. Kwiaty są różowe, w ciepłe dni chętnie odwiedzają je owady zapylające. Z podziemnego kłącza, w miarę przekwitania, wyrastają liście.
Kwiatostan ma długość około 20 cm.
Liście: zielone
Liście są duże – w pełni sezonu ich blaszki mogą mieć nawet 60 cm długości. Zamierają na zimę (zimuje część podziemna).
Zastosowanie: półcieniste rabaty, ogrody w stylach naturalnym i nowoczesnym, brzegi strumyków i oczek wodnych, pod drzewami i wysokimi krzewami zrzucającymi liście na zimę
Stanowisko: półcień
Gleba: żyzna, przepuszczalna, najlepiej z dodatkiem próchnicy, lekko wilgotna; odczyn od obojętnego do zasadowego (pH 7-7,5)
Podlewanie: nie ma potrzeby
Nawożenie: raz w miesiącu; od kwietnia do lipca (IV-VII)
Lepiężnik lubi podsypywanie kompostem świeżym lub granulowanym. Używać też można nawozów do roślin ozdobnych.
Uwaga! Nie zasila się nawozami sztucznymi lepiężników rosnących przy zbiornikach wodnych (mogą zanieczyszczać wodę).
Lepiężniki różowe bardzo dobrze rosną na stanowiskach, na których tworzy się naturalna ściółka z opadłych jesienią liści (nie są grabione).
Rozmnażanie: podział kęp oraz nasiona
Kępy dzieli się w maju (V). Nasiona sieje się w drugiej połowie lata od razu do gruntu.
Lepiężniki nie są ekspansywne. Czasem się rozsiewają (ich nasiona mają puch, co ułatwia im pokonywanie znacznych odległości).
Przesadzanie: nie ma potrzeby
Cięcie: wiosna (przed ruszeniem wegetacji)
Ścina się suche liście, które zamarły przed zimą.
Wytrzymałość na mróz: bardzo dobra
Bardzo dobrze zimuje. Nie potrzebuje okrywania na zimę. Naturalną ochroną kłączy lepiężników są ich zaschnięte liście.
Choroby i szkodniki: odporny
Wiosną jego liście mogą być czasem zjadane przez ślimaki.
Warto wiedzieć
- Lepiężnik różowy był dawniej cenionym ziołem. W średniowieczu używano go do leczenia dżumy i padaczki. Stosowany był też m.in. na liszaje, źle gojące się rany, jako środek przeciwzapalny. Obecnie jako zioło jest używany rzadko. Na własną rękę nie należy go używać, gdyż ma silne działanie.
- W ogrodach bywają też uprawiane m.in. lepiężnik biały (Petasites albus), lepiężnik japoński (Petasites japonicus), lepiężnik pachnący (Petasites fragrans).